شماره ۴۸ هفته نامه سیاسی، تحلیلی دانشجویی بسیج دانشجویی دانشگاه قم با موضوعات مختلف برای استفاده دانشجویان در سطح استان قم منتشر شد.

در بخشی از این هفته نامه به تشکیل شورای عالی فضای مجازی اشاره شده و مواردی را در تحلیل مسائل روز رسانه های مجازی به قلم یکی از دانشجویان آورده است.

در بخش دیگری از این نشریه بزرگترین علت عدم برگزاری کرسی های آزاد اندیشی اشاره شده است. در بخشی از این مطلب آمده است:«بزرگترین مانع در برگزاری کرسی های آزاد اندیشی این است که این تفکر وجود دارد که چنان چه ما مخالفمان را دعوت کنیم و با او سر یک میز مناظره و گفتگو بنشینیم، به او مشروعیت داده ایم و این مانع از برگزاری این کرسی ها می شود.»

در بخش دیگری از این هفته نامه به امپراطور یهودی رسانه ای جهان، راپرت مردوخ پرداخته است. در قسمتی از این مطلب آمده است که: «مردوخ اخیرا وارد بازار رسانه ای فارسی زبانان شده است تا با راه اندازی برنامه های سرگرم کننده، نیات شوم خود را در مورد مخاطبین ایرانی به اجرا گذارد.»

در سرمقاله این نشریه نیز به سفر چندی پیش محسن رضایی به دانشگاه قم اشاره شده و نحوه برخورد او با استاد اقتصاد این دانشگاه را به قلم یکی از دانشجویان بسیجی نقد کرده است.

هفته نامه سیاسی-تحلیلی سیاست اسلامی

شماره۴۹ سال ۱۳۹۱

صاحب امتیاز:بسیج دانشجویی دانشگاه قم

مدیر مسئول:امین کیانی

حجم:۱٫۶  مگابایت

لینک مستقیم: دانلود

پسورد:www.qombasij.com

همایش ارتش سری روشنفکران

سخنران : پیام فضلی نژاد (پژوهشگر برجسته موسسه کیهان)

نوسنده پر فروش ترین کتاب سیاسی سال

تاثیر لژهای ماسونی در پیدایش و ترویج علوم انسانی در ایران

نسبت اصلاح طلبان با علوم انسانی سکولار

نسبت متقابل علوم انسانی و فتنه ۸۸

افشای جریانات پشت پرده فساد در سینمای ایران

پیوند نامشروع علوم انسانی سکولار و سینمای ایران

زمان : چهار شنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۱

ساعت : ۹:۳۰ صبح

تالار شیخ مفید دانشگاه قم

هفته نامه سیاسی-تحلیلی سیاست اسلامی

شماره۴۸ سال ۱۳۹۱

صاحب امتیاز:بسیج دانشجویی دانشگاه قم

مدیر مسئول:امین کیانی

حجم:۱٫۷  مگابایت

لینک مستقیم: دانلود

پسورد:www.qombasij.com

روزهایی که می آید. شب هایی که می گذرد. نفسی که می آید. سوزی که می گیرد. آهی که گرم می شود. ناله ای که برمی خیزد. نگاهی که با در و دیوار خانه در می افتد. نفسی که می آید، آهی که می رود. و صدای خس خس سینه و صدای سرفه های ممتد و دستمال های کاغذی، که یکی یکی متراژی از درد و رنجوری را ثبت می کنند. آخرین برگ دستمال کاغذی را می کنم.

صدای عطسه، صدای سرفه، صدای خس خس سینه، صدای هذیان شبانه. صدای نفس هایی که سخت شده. دلم آموکسیسیلین نمی خاهد. از دست کدئین هم خسته ام. این سرفه های سیاه هم کلافه ام کرده. سِرُم و آمپول هم دردم را دوا نمی کند. این شلغم ها مشامم را وا نمی کند.

سرماخوردگی بزرگسالان مناسب حالم نیست. دنبال دفترچه بیمه ام نگردید. این سرما خوردگی، چاره و علاجش مطب نیست. دلم سرماخوردگی کودکان می خاهد. دلم دست نوازشگری می خاهد که مادرانه، کودکم کند. دلم کودکانه ای می خاهد که مادرانه صدایم کند. صدا، صدا، صدا…«صدا کن مرا، صدای تو خوب است…».

مریضی یادگار روزگار کودکی انسان هاست، حتا برای آدم بزرگ ها. بچه ها گل سر سبد زندگی مادرند. حتا آدم بزرگ ها هم وقتی مریض می شوند، کودکی هایشان گل می کند و درست مثل روزگار بچگی شان، دلشان هوای مادر می کند. مادری که حالا نسبت به آن سال ها پیر تر شده اما، هنوز هم حساب تک تک موهای سپیدت را دارد.

آن روز ها مریض شدن، با همه درد ها و در عین تلخی هایش،  یک شیرینی داشت که به خیلی از سختی هایش می ارزید. همیشه تب که می کردی و مریض که می شدی، یک دست مهربانی بود – حالا هر چقدر هم، زمخت شده باشد- که وقت خاب، وقت هذیان گفتن، وقت کابوس دیدن؛ دست بروی پیشانی ات می گذاشت و بر سر و تک تک موهایت می کشید و تا صبح نوازشت می کرد، که مبادا لحظه ای حالت بد شود و مبادا بی قراری ات، قرار دلش را بر هم بزند.

شب و روزی که وقتی تب و لرز می کردی، دستمالی خیس از جنس اشک و دعا، بر روی پیشانی تب کرده ات می گذاشت؛ و یا می نشاندت روی لبه ظرف شویی و پاهای کوچکت را با آب می شست، که مبادا میوه دلش پلاسیده شود. مبادا از شیطنت های کودکانه کودکش کم شود. مبادا خانه اش سکوت آباد شود. مبادا غم دلش را تصاحب کند.

او که سرگرمی اش، دیدن بازیگوشی و شلوغ کردن بچه هایش است، حتا اگر گاهی اخم کند. اخم هایی که جز به لبخند و خنده، راه به جایی نمی برد. او که تمام دلگرمی اش، شیطنت ها و بازی گوشی های بچه هایش است، حتا اگر گاهی قهر کند. قهر هایی که مبادا در لحظه ای به افتادن و آخ گفتنت منتهی می شد، آنوقت بود که سرآسیمه، اشک هایش را به دامن زخم هایت می ریخت و آغوشش پناه گاهی بود برای دلتنگی هایت.

طلا، از آن روزی که مادر ها از آن استفاده کردند، زرین شد. و از روزی که مایه زینتشان شد، قیمت پیدا کرد. و الا برای مادری که در به در فرزندانش بود و هست، طلا و مس و چه فرقی می کرد؟ حالا اگر جای طلا، گوشواره ها و گردنبند ها و النگوهای مسی می انداختد، این بار مس قیمت پیدا می کرد. آنوقت علم کیمیا دگرگون و کیمیا گران، دنبال مس کردن طلا بودند. این مادر است که به هر چیزی ارزش می دهد.

خاب هیچ مادری سنگین نیست. مادر، خابش عین بیداری است و رؤیایش عین حقیقت. محبت مادر از سر وظیفه و از روی حقوق و تکالیف مادر و فرزند نیست. محبت مادر، فطری و ذاتی ست. مهر مادر، از سر ناخودآگاه نیست، بلکه در عین آگاهی ست. وقتی که گره عاطفه را بی هیچ چشم داشت و بی هیچ اجر و مزدی، از بند بند انگشتان دستانش باز و بر سر و دست کودکی ات می کشد.

هیچکس برای آدم «مادر» و هیچ محبتی، محبت مادر نمی شود. کیست که مادرانه برایت، نوای ترانه لالایی را در شب های مریضی، در فضای خانه طنین انداز کند. شبهای اختاپوس وار و خاب های کابوس بار را کجا غیر از آغوش او قراری بود و هست. چه اشک هایی که در بستر هذیان گویی های شبهای بی قراری ات ریخته نشد. کیست که آنقدر تشنه شود و تشنه بماند که مبادا آب، در دلت تکان بخورد.

در باغ زندگی، ماهها زیر پایش علف عاطفه سبز شد تا انتظار روز و شبش، سر برسد تا شبهای تارش سحر شود و گلی بر چمن گلستانش بروید. هم او که زبانش مو درآورد بس که زبان ریخت تا زبان باز کنی، تا مگر یکبار «مادر» خطابش کنی. چقدر دندان روی جگر گذاشت تا دندان در بیاوری. چه موهایی که از گیسویش سپید شد، تا روی سرت مویی سیاه شود. هم او که از پا افتاد مگر چند قدم از پی هم برداری، تا راه رفتن یاد بگیری. هم او که «الف» قامتش «دال» شد، تا الفبا بیاموزی. هم او که بند دلش پاره شد هر بار، وقتی با لباس خاکی از دبستان به خانه رسیدی.

و چه چهار قل ها که نخاند، وقتی مردانه لباس پوشیدی، آن روزها که قامت کشیدی و بلندای قامتت را به رخ مادر کشیدی. و چه پرها که نریخت، تا بال و پر بگیری، تا مگر یک آسمان پرواز کنی. و چه نذر ها که نکرد، که سر و سامان بگیری. و چه خون دل ها که خورد تا عاقبت بخیر شوی. و چه غذا ها که نخورد، تا گرسنه نخابی.

«اگر چهار تکه نان باشد و شما پنج نفر باشید، آن کسی که اصلن از مزه آن نان خوشش نمی آید، مادر است». مادر نمونه بارزی از رحیمیت خداست. حسادت، وصله ناچسبی به مادر است. مادر محبتش درصد بردار نیست. حالا هر چقدر هم بگویند «دختر ها بابایی و پسر ها مامانی اند». مادر که این چیزها سرش نمی شود. مادر اقیانوس عاطفه اش محیط و مساحت ندارد. بیخود نبوده که گفته اند: «بهشت زیر پای مادر است».

مادر نمی از یم خدا بر روی این کره خاکی و قطره ای از اقیانوس بی انتهای الهی ست. خدا مادر را آفرید تا روی زمین جا بگذارد، رد پایش را. مادر رد پای خداست و بهشت زیر پای مادر است. اما اشتباه است. اگر بهشت زیر پای مادر است، پس مادر بهشت تر است. مادر، خودِ بهشت است و زیر پایش، زیر زمین بهشت است.

ما اهل معامله ایم، اما بهشت را به زیر زمینش نمی فروشیم. و البته اگر قرار باشد به بهشت برویم هم، از زیر زمینش می رویم. ما تا دستمان در دست مادر است، حالمان خوب است؛ حتا اگر در اوج بدی باشیم. ما تا زیر چتر محبت مادریم، خوشبختیم، حتا اگر در اوج بدبختی باشیم. و تا زیر بال مادریم، بهشتی هستیم؛ حتا اگر جهنمی باشیم. اما، ما مرد روزهای بی مادری نیستیم…

می روم بیاد آن قدیم ها، جوراب زنانه ای از بازار بخرم. جوراب هایی که در دنیای مادرها، از تمام سکه های تمام بهار طرح قدیم و جدید هم، قیمتی تر است. راستی برای پاهایی که از زیرش، گرد و خاک بهشت برمی خیزد، چه جورابی، مناسب تر است؟

رضی زاده

تجربه عینی نگارنده نشان داده که شاید بزرگترین مانع، این تفکر است که چنانچه ما مخالفمان را دعوت کنیم و با او سر یک میز مناظره و گفتگو بنشینیم، به او مشروعیت داده ایم. اثرگذاری این نگاه جزمی و متحجرانه را تنها با بارها تلاش برای برگزاری این جلسات می توان دریافت. این فاجعه از مباحث سیاسی آغاز می گردد؛ یعنی نه حوزه و نه دانشگاهی حاضر می شود اوپوزوسیون را برای برگزاری مناظره دعوت کند، نه فرد مهم و با سوادی حاضر می شود در مقابل او بنشیند. حتی بحث های علمی و فلسفی نیز به دلیل گرایش های سیاسی طرف مناظره تعطیل می شود. البته نباید تصور کرد که منظور ما تنها موافقین نظام است؛ سروش و امثال او نیز با چنین استدلالی حاضر به مناظره نمی شوند. نتیجتاً بحث های علمی فدای گرایشات سیاسی می شود.

یک سایت خبری هیچ گاه حاضر نمی شود با انعکاس نظر مخالف خودش، یک مناظره مکتوب به راه اندازد. چرا که حضور و بازتاب نظر مخالفش را مشروعیت بخشیدن به آن می داند. فلاسفه اسلامی نه تنها از منتقدین فلسفه دعوت به گفتگو و مناظره نمی کنند، بلکه دعوت مخالفین را نیز به دلیل مشروعیت نبخشیدن به آنها لبیک نمی گویند. نمونه این امر، حسن عباسی است که پس از گذشت چندین هفته از نشر بحث تخصصی اش، مدعیان اصلی فلسفه اسلامی نه تنها هیچ پاسخی ندادند، بلکه حتی هیچ اشاره ای به نقدهای او نکردند که مبادا با این کار، این مباحث مورد توجه قرار گیرد و برای دیگران شبهه ایجاد گردد!

صدا و سیما که اصولاً به شنیدن نقدها و گفتگو با ناقدینش ابداً اعتقادی ندارد. در عالم سینما نیز همینگونه است؛ باید به یک نکته دقت داشت که یک دلیل عدم برگزاری، طرف های مناظره کننده اند، اما شاید مهمتر از این «طرف های دعوت کننده» اند. بعنوان مثال، نه بسیج حاضر است یک اصلاح طلب یا یک سینماگر روشنفکر را دعوت کند و نه انجمن اسلامی یک اصولگرا یا سینماگر ارزشی را به برنامه اش می آورد. شاید معدود جلسات برگزار شده بعنوان مثال نقض مطرح شود، اما باید توجه داشت که یک دو سه ده جلسه مناظره پراکنده، کرسی آزاداندیشی نیست و اگر انتظارمان از کرسی ها این باشد، باید دانست که بود و نبودش تأثیری در عالم تفکر ندارد. این جلسات منظم و متمرکز بر یک موضوع می باشند که پس از چندین بار برگزاری، می توان از آنها انتظار پیشروی در تفکر را داشت. اگر چنین جلساتی در کشور برگزار می گردد، نگارنده مضاعفاً مشتاق آگاهی از آن است!

پس اولین تفکر مخرب، عدم مشروعیت بخشیدن به مخالف است. اما دومین تفکر بنیاد افکن و تفکرزدا که شاید بتوان آن را ریشه اولی دانست، «عدم مطرح شدن حرف مخاطب در جامعه» است. متفکرین ما (اگر بتوان آنها را متفکر دانست) تا وقتی که یک تفکر به شهرت عمومی و به گوش همگان نرسیده، یا تا وقتی که برای کسی دردسری درست نکرده، ترجیح می دهند آن را مسکوت گذاشته و بایکوت کنند تا بی جهت دردسری برایشان ایجاد نگردد. اگر احیاناً تفکری گرایش عمومی یافت، آنگاه «با احتیاط» وارد پاسخ دادن به آن می شود. تأکید بر لفظ «با احتیاط» از این جهت است که در این مواقع هم ملاحظه قبلی لحاظ می شود؛ یعنی تلاش می شود اولاً مناظره ای با آن فرد برگزار نگردد و پاسخ از راه دور داده شود، ثانیاً در پاسخ دادن، تا جای ممکن اشاره ای به نام ناقد نشود و نهایتاً چنانچه ناقد به نقد ما پاسخی داد، دیگر بحث با او را ادامه نداد. نمونه قدیمی اتفاق اخیر، مباحثات دکتر داوری اردکانی با سروش و علی پایا و نمونه جدید آن، بحث حجت الاسلام پناهیان و آقای علی مطهری است که با مسکوت گذاشتن آقای پناهیان پایان یافت.

فکرکنندگان جامعه ما در برخورد با تفکرات جدید (که گویا نمی دانند «جدید بودن» احیاناً با «متفاوت بودن» و «منتقدانه بودن» هم همراه است) ترجیح می دهند به جای برگزاری نشست هایی جهت واکاوی حرف گوینده و حتی شنیدن حرف او و نهایتاً نقدش، تا جای ممکن آن را نادیده گرفته و حتی خودشان هم سراغ آن نروند تا یک وقت تحت تأثیر قرار نگیرند و جوابی ننویسند. نمونه این برخورد، برخورد حامیان فلسفه صدرایی با جریان فرهنگستان علوم اسلامی است که تا قبل از مشاهده اقبال عمومی به رئیس آن، هیچ تمایلی به گفتگو با این جریان فلسفی و حتی خواندن آثارشان نشان نمی دادند. حتی اکنون هم همان احتیاط نام برده لحاظ شده و گفتگو ها در حداقل حجم و بازتاب ممکن صورت می گیرد.

اما چنانچه یک گام عقب تر برویم و در پی ریشه همین تفکر باشیم، به نوعی علاقه جهت «سر بودن تفکر خود» که آن هم ریشه در «سر بودن خود» دارد می رسیم. در جامعه ما هیچ درس خوانده ای دوست ندارد که اعتبار آنچه عمری را صرف خواندنش کرده زیر سوال برود. او تمام تلاش خود را به کار می بندد که از آنچه طرفدار آن است، در مقابل دست اندازی ها تا جی ممکن دفاع کند. لذا برای این دفاع، از بایکوت و تحریم منتقد گرفته تا تحقیر او را هم بکار می برد.

نهایتاً می توان یک گام دیگر هم عقب رفت و از علت حاکمیت چنین جوی بر درس خواندگان و جامعه ما سوال کرد. فی الواقع چرا فکرکنندگان ما ترجیح نمی دهند سر بودنشان از راه پیوستن به تفکر جدید یا اصلاً «متفکر بودن» محقق گردد تا «دارای تفکر ثابت و استوار بودن»؟ آیا جز این است که تمامی بزرگان علم با «نوآوری» بزرگ شدند و آیا نوآوری جز با «در نظر گرفتن امکان های جدید و متفات» ممکن است؟ بعبارت دیگر، چرا ما ترجیح می دهیم به جای آنکه از راه تکاپوی علمی بزرگ شویم، با ثابت قدم بودن بزرگ بمانیم؟ چرا دوست داریم بجای آنکه «نوآور» خوبی باشیم، «مدافع» محکمی باشیم؟

دلیل این است که فی الواقع ما نه «علم» داریم و نه دغدغه علمی. جامعه ای افتخارش را از راه نوآوری علمی بدست می آورد که اصلاً در آن «علم» اهمیتی داشته باشد، دغدغه «عمیق شدن» وجود داشته باشد. در جامعه ما علم برای «بیشتر فهمیدن» خوانده نمی شود، برای «استفاده کردن» خوانده نمی شود و می دانیم که برای چه خوانده می شود. کسی علوم سیاسی را نمی خواند که به مشکلات سیاسی جامعه اش بیندیشد، چون اصلاً علوم سیاسی به مسائل و مشکلات جامعه ما مربوط نمی شود. کسی فلسفه را برای کارآمدی یا حل مسائل جامعه نمی خواند، فلسفه امروز در دانشگاه ها و حوزه های ما همانند یک علم «نقلی» خوانده می شود. یعنی هدف این است که خوب بفهمیم بوعلی و ملاصدرا و علامه و… چه گفتند. لذا تناسب دارد که تنها جواب طرفداران فلسفه اسلامی به منتقدین خود، این باشد که «تو فلسفه را فهمیدی؟»!

در عالم سیاست، کسی از بحث های سیاسی قصد حل مشکلی را ندارد و تنها هدف، پیروزی است. هیچ بحثی با این هدف آغاز نمی شود که یک گام مسأله جامعه مان را بیشتر بشکافیم تا عمیق تر روی آن فکر کنیم. اگر دنبال فهم بودیم، مثلاً تاج زاده را دعوت می کردیم تا کل عملکرد و تفکرمان را از بالا تا پایین زیر سوال ببرد تا فکرمان به کار بیفتد و به نقایص و سوال های ابهامات اعمال و افکارمان بیندیشم.

اما متأسفانه این سیاست زدگی و فقدان علم، اثر بالفعل و دفعی ندارد و اثر واقعی آن در مرور زمان مشخص می شود و مثلاً یکدفعه چشم باز می کنیم و می بینیم که مردمی که روزی به ما ۲۲ میلیون رأی دادند، حالا به ۱۸۰ درجه مخالف ما ۲۴ میلیون رأی می دهند. چراکه سوالات و انتقادات و ابهاماتی که مسکوت گذاشتیم، در واقع در ذهن مردم چون بذری کاشته شده و روییده اند و حالا نتیجه اش روشن می شود. باید بی تعارف بپذیریم که آنچه در ۸۸ اتفاق افتاد، برای ۹۰ درصد جامعه یا اصلاً حل نشد و یا شبهاتی بر جای گذاشته. نباید تصور کنیم کسانی که در ۹ دی به خیابان ها آمدند، مسأله برایشان کاملاً حل شده بود و این فرمایش آقاست. از این نمونه بگیرید تا باقی مسائل علمی و سیاسی.

کرمانشاهی

اگر این پیش فرض را بپذیریم که جبهه پایداری انقلاب اسلامی که از حمایت بزرگان سیاسی، دینی و فکری کشور برخوردار است ارتباطی یا جریان انحرافی دارد چند نکته کلیدی به وجود می آید که هنور دوستان مدعی اتحاد نتوانسته اند به آن پاسخ دهند.

۱- برخی از این دوستان، جریان انحرافی را دولت نهم و دهم دانسته و آن را مصداق عینی جریان انحرافی می دانند و هر گونه همکاری با دولت را همکاری با جریان انحرافی می دانند و گاه در لسان این عزیزان لیدر اصلی این انحراف نیز خود شخص ریاست جمهور است! با قبول این پیش فرض تمام دستاوردهای عظیم دولت نهم و دهم، مسایلی مانند هسته ای شدن، فضایی شدن، رشد صنایع موشکی، نانو تکنولوژی، شبیه سازی سلول های بنیادین و صدها مصداق ریز و درشت دیگر از اقدامات جریان انحرافی است! و اگر ارتباط با دولت همکاری با جریان انحرافی است این دوستان بهتر است  به موضع گیری ها و حمایت های قبلی خود از دولت نگاهی بیندازند.هر چند این سوال نیز به وجود می آید که این دوستان چطور می خواهند حمایت های صریح مقام معظم رهبری در حمایت از دستاوردهای دولت نهم و دهم را توجیه کنند.

۲- اگر جبهه پایداری همکار جریان انحرافی است و از این جریان خط فکری گرفته و یا می گیرد پس چرا برخی در اصولگرایان در جبهه متحد به دنبال اتحاد با این جریان به اصطلاح انحرافی هستند! و هر روز در رسانه ها(بخوانید امپراتوری رسانه ای)خود از کارشکنی جبهه پایداری در خصوص وحدت دم می زنند و از مضرات عدم وحدت سخن می رانند. اگر جبهه پایداری عامل جریان انحرافی است اتحاد با این جبهه چه علتی دارد؟

۳- همکاری جبهه پایداری با جریان انحرافی را هیچ یک از بزرگان جبهه متحد و موج تخریب ها علیه پایداری را نپسندیده و آن را مردود می شمارند و هیچ گاه حضرت آیت الله مهدوی کنی که از بزرگان سیاسی و جزء سرمایه های انقلاب اسلامی هستند جبهه پایداری را متصل به جریان انحرافی نداسته اند حال چرا برخی دوستان و برخی رسانه در اتصال جبهه پایداری و جریان انحرافی مصر هستند را باید سوالی دانست که هیچ گاه به آن پاسخ داده نشده است

۴- جبهه پایداری از بدو تاسیس مورد حمایت بی شائبه حضرت آیت الله مصباح یزدی بوده و هست پس اگر جبهه پایداری که هم اعضای آن و هم مدیریت سیاسی آن توسط علامه مصباح یزدی تائید شده است را همکار جریان انحرافی بدانیم پس حمایت های علامه مصباح از این جبهه را چگونه می توان تحلیل نمود؟

۵- اگر جبهه پایداری همکار جریان انحرافی است و با این جریان ارتباط مستقیم دارد چرا در دور دوم انتخابات تهران دو تن(آقایان نوباوه و نبویان) از اعضای ارشد این جبهه را در لیست جبهه متحد قرار گرفتند؟! آیا تنها این دو تن از ارتباط با جریان انحرافی مصون مانده اند؟

۶- اگر جبهه پایداری به جریان انحرافی متصل است، دلیل پیشتازی جبهه پایداری در تهران چه چیزی بود؟ آیا تمام مردم از عوامل جریان انحرافی بوده اند؟ آیا مردم دارای بصیرت کافی نبوده اند؟آیا مردم در شناخت اصلح دچار اشتباه شده اند؟!

در آخر نیاز است تا چند نکته برای چندمین بار تکرار گردد! جبهه پایداری هیچ گونه پشتوانه مالی نداشته و ندارد و این امر در حوزه تبلیغات شهری کاملاً هویدا است در حوزه رسانه نیز این جبهه به جز چند سایت عملاً در بایکوت رسانه ای به سر می برد و اگر ارتباطی با جریانی داشت مطمئناً مانند برخی آقایان از لابی های آن جریان استفاده می کرد.

برخی از سیاستمداران، مشاوران و فعالان رسانه ای دوستان متحد در تعیین مصادیق جریان انحرافی راهی بس کج را رفته اند. این عزیزان بدون پی بردن به ماهیت جریان انحرافی و اینکه آیا این جریان دارای عقبه تئوریک هست یا خیر؟ آیا این جریان قائم به شخص بوده و توسط فرد هدایت و مدیریت می شود؟ آیا این جریان درونی هدایت می شود و یا مغز هدایتی آن خارج از کشور است؟ آیا جریان انحرافی یک انحرافی فکری است و یا یک انحرافی مدیریتی؟ آیا جریان انحرافی زایده چند سال اخیر است و یا دنباله یک انحراف چند ساله و دنباله دار و چندین  سوال دیگر.

این دوستان بدون پی بردن به اصل انحراف و شناسایی آن و صرفا برمبنای یک اسم شروع به ارائه تحلیل ها در فضای پیچیده سیاسی کشور پرداخته اند.

در پایان باید گفت این عزیزان که گویا برای تصاحب کرسی های مجلس از هیچ اقدامی فرو گذاری نمی کنند باید یک نکته را به خوبی در ذهن داشته باشند مردمی که پای صندوق های رای خواهند آمد همان مردم بصیر و حماسه ساز ۹ دی سال ۸۸ هستند.

هفته نامه سیاسی-تحلیلی سیاست اسلامی

شماره۴۷ سال ۱۳۹۱

صاحب امتیاز:بسیج دانشجویی دانشگاه قم

مدیر مسئول:امین کیانی

حجم:۱٫۳  مگابایت

لینک مستقیم: دانلود

پسورد:www.qombasij.com